Wskazówki pedagogiczne

Spis treści:

  1. Wspólny odpoczynek i zabawa.
  2. Tygodniowe ćwiczenia poprawnej pisowni – samodzielna praca.
    starszych uczniów
  3. Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych.

Wspólny odpoczynek i zabawa

Rodzicu jeżeli masz chwilkę wolnego czasu zachęcam do skorzystania z niektórych ćwiczeń wg Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Na początku kilka słów o autorce oraz o Metodzie Ruchu Rozwijającego (MRR).
MRR została stworzona w latach sześćdziesiątych przez angielską nauczycielkę wychowania fizycznego, tańca i ruchu – Weronikę Sherborne. Metoda Ruchu Rozwijającego to system ruchowych ćwiczeń–zabaw-relacji stworzony w oparciu o wczesnodziecięce zabawy rodziców z małymi dziećmi.
Nazwa metody „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę metody tj. posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. z tzw. baraszkowania – dlatego dzieci tak uwielbiają zajęcia wg MRR.

Podstawowe założenia metod to rozwijanie ruchem trzech aspektów:

  1. Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego.
  2. Świadomości przestrzeni i działania w niej.
  3. Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Weronika Sherborne w swojej metodzie jako podstawę przyjęła zabawę oto kilka pomysłów na spędzenie cudownych i radosnych chwil ze swoimi dziećmi:

FOTELIK – dorosły siedzi w rozkroku na podłodze, obejmując rękoma siedzące przed min dziecko. Dziecko siedzi na podłodze przed dorosłym, odwrócone do niego plecami. Obejmowanie i kołysanie dziecka.

FOTELIK II – Dorosły siedzi na podłodze z nogami wyprostowanymi, obejmując rękoma siedzące przed nim dziecko, dziecko siedzi na udach i podudziach dorosłego, odwrócone do niego plecami. Obejmowanie i kołysanie dziecka.

MOJE – TWOJE – LUSTRO – dorosły siedzi w rozkroku na podłodze, zwrócony przodem do siedzącego naprzeciw dziecka. Dziecko siedzi przed dorosłym, pomiędzy jego nogami. Partnerzy (na przemian) robią do siebie różne miny i naśladują się nawzajem, wykonując polecenia np. „zrób śmieszną minę”.

WIATRAK – dziecko leży na plecach na podłodze, dorosły trzyma dziecko za ręce i obraca go raz w lewą stronę, raz w prawą stronę.

WYCIECZKA – dziecko leży na plecach na podłodze, dorosły chwyta dziecko za przeguby i idzie w dowolną stronę, druga wersja – rodzic łapie dziecko za kostki i idzie z dzieckiem na „wycieczkę”. W tym ćwiczeniu można również wykorzystać koc. Dziecko kładzie się na kocu brzuchem, plecami – dorosły ciągnie koc z dzieckiem.

MAŁPKA NA DRZEWIE – dorosły stoi z szeroko otwartymi ramionami i wyciągniętymi w stronę dziecka rękoma. Dziecko podbiega do dorosłego i wdrapuje się na niego niczym małpka.

ROLOWANIE NA NOGACH DOROSŁEGO – dorosły siedzi na podłodze z wyprostowanymi nogami. Dziecko leży brzuchem na udach dorosłego ( w poprzek jego nóg), dorosły kilkakrotnie delikatnie przetacza dziecko w kierunku stóp i z powrotem, a na końcu – w podobny sposób – zsuwa na podłogę.

HUŚTAWKA – co najmniej 2 osoby dorosłe stoją obok leżącego dziecka, dziecko leży na podłodze na plecach, jeden dorosły trzyma dziecko za ręce, a drugi za nogi i w ten sposób lekko unoszą dziecko nad podłogę oraz kołyszą je na boki. Ćwiczenie to można również zastosować przy użyciu koca.

SAMOLOT MAŁY – dorosły leży na plecach na podłodze, z nogami ugiętymi w kolanach (podudzia uniesione do góry); dziecko leży brzuchem na podudziach dorosłego i trzyma go za ręce; dorosły, trzymając dziecko za ręce, ruchem nóg unosi je w górę i lekko kołysze. Kiedy twarze partnerów są naprzeciwko siebie, dorosły i dziecko próbują nawiązać kontakt wzrokowy.

SAMOLOT DUŻY – dorosły leży na plecach na podłodze, z nogami ugiętymi w kolanach (podudzia uniesione do góry – tworząc z udami kąt prosty); dziecko stoi przed dorosłym; dorosły unosi tułów, chwyta dziecko za ręce, podpiera stopami jego biodra (kości biodrowe) i unosi nad sobą, prostują nogi w kolanach. W tej pozycji kołysze je nad sobą. Kiedy twarze partnerów są naprzeciwko siebie, dorosły i dziecko próbują nawiązać kontakt wzrokowy.

Podczas ćwiczeń rodzice dbają o to aby dziecko czerpało przyjemność a ćwiczenia były dla niego przyjemne. Nie wolno zmuszać dziecka do wykonania danego ćwiczenia. Rodzice dbają również o bezpieczeństwo dziecka zwłaszcza w ćwiczeniach trudniejszych jak np. duży samolot.

mgr Magdalena Kozera na podstawie książki M. Bogdanowicz, D. Okrzesik „Opis i planowanie zajęć według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne”. Wydawnictwo Harmonia. Gdańsk 2011.


Tygodniowe ćwiczenia poprawnej pisowni – samodzielna praca starszych uczniów

opracowanie: prof. dr Marta Bogdanowicz

Przygotowanie.

  1. Załóż zeszyt do ćwiczeń ortograficznych.
  2. Powtórz i utrwal zasady pisowni.
  3. Na końcu zeszytu załóż „Słowniczek Trudnych Wyrazów”

Pisanie z pamięci – co dzień.

  1. Przeczytaj uważnie wybrane przez siebie, lub wskazany przez nauczyciela fragment tekstu (około 5 zdań niezbyt długicz, po około 5 wyrazów w zdaniu).
  2. Przeczytaj pierwsze zdanie zapamiętując tekst i pisownię wyrazów: uzasadnij pisownię trudnych wyrazów.
  3. Powiedz tekst z pamięci.
  4. Przeczytaj powtórnie zadanie sprawdzając, czy dobrze zapamiętałeś.
  5. Napisz tekst z pamięci.
  6. Sprawdź zapis i nanieś poprawki.
  7. Porównaj zapis ze zdaniem wzorcowym i nanieś poprawki.
  8. Zakryj zdanie wzorcowe i napisane.
  9. Napisz powtórnie to samo zdanie.
  10. Sprawdź zapis.

Poprawa błędów.

  1. Wpisz wyrazy, w których popełniłeś błędy i uzasadnij poprawną pisownię.
  2. Wyrazy te zastosuj w krzyżówce, ułóż z nimi zdania, utwórz rodzinę wyrazów pokrewnych, wykonaj cwiczenie utrwalające pisownię (bibliografia).
  3. Wpisz je do „Słownika Trudnych Wyrazów” (na końcu zeszytu).

Sprawdzian co tydzień.

  1. Pracuj codziennie, zapisując datę przy wykonywanych ćwiczeniach.
  2. Po tygodniu ćwiczeń poproś kogoś, aby podyktował Ci zadania, które codziennie pisałeś.
  3. Sprawdź, o ile błędów mniej zrobiłeś niż poprzednio i popraw je (wg wzoru)

W każdym tygodniu ćwiczeń pokaż zeszyt nauczycielowi.


Dekalog dla rodziców dzieci dyslektycznych

opracowanie: prof.dr hab. Marta Bogdanowicz

NIE – “nie czyń bliźniemu, co Tobie niemiłe”.

  1. Nie traktuj dziecka jak chorego, kalekiego, niezdolnego, złego lub leniwego.
  2. Nie karz, nie wyśmiewaj dziecka w nadziei, że zmobilizujesz je to do pracy.
  3. Nie łudź się, że dziecko “samo z tego wyrośnie”, “weźmie się w garść”, “przysiądzie fałdów” lub że ktoś je z tego “wyleczy”.
  4. Nie spodziewaj się, że kłopoty dziecka pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej.
  5. Nie ograniczaj dziecku zajęć pozalekcyjnych, aby miało więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń.

TAK – “strzeżonego Pan Bóg strzeże”.

  1. Staraj się zrozumieć swoje dziecko, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec trudnościom szkolnym.
  2. Spróbuj jak najwcześniej zaobserwować trudności dziecka: na czym polegają i co jest ich przyczyną. Skonsultuj się ze specjalistą (psychologiem, pedagogiem, logopedą).
  3. Aby jak najwcześniej pomóc dziecku:
    – zaobserwuj w codziennej pracy z dzieckiem, co najskuteczniej mu pomaga,
    – korzystaj z odpowiedniej literatury i fachowej pomocy nauczyciela – terapeuty (w formie terapii indywidualnej i grupowej),
    – bądź w stałym kontakcie z nauczycielem i pedagogiem szkolnym
    – bądź życzliwym, pogodnym, cierpliwym przewodnikiem i towarzyszem swego dziecka w jego kłopotach szkolnych.
  4. Chwal i nagradzaj dziecko nie tyle za efekty jego pracy, ile za włożony w nią wysiłek. Spraw, aby praca z dzieckiem była przyjemna dla was obojga.